GLANSRIJKE PASSIE IN ZIEUWENT

Al ruim vijfentwintig jaar strijkt in het dorp Zieuwent tijdens het paasweekend een keur aan bands neer voor het jaarlijkse Paaspop festival. De organisatie besloot dit jaar de diversiteit van haar programma te vergroten en zocht daartoe samenwerking met dirigent Emile Engel en Vocaal Ensemble Ex Arte voor een uitvoering van de Johannes Passion van Bach. Geflan-keerd door de prachtige statien van de Sint Werenfriduskerk en twee manshoge videoscher-men gaven koor en dirigent direct met het machtige openingskoor hun visitekaartje af. Waar sommige koren volume boven zuiverheid lijken te verkiezen, werd hier ingetogen en verfijnd gemusiceerd. Ook gedurende de rest van de avond hielden ze het hoge niveau vast. Van bijzondere schoonheid waren de koralen. Het gedragen tempo en de subtiele fraseringen deden recht aan Bachs rijke harmonische schakeringen. Dat Ex Arte wel degelijk uit haar slof kan schieten, bleek wel uit de ontketende volkswoede in de turbakoren.
Evangelist Philip Defrancq voerde ons vakkundig langs Jezus' laatste levensuren. Bach had zich strikt aan de evangelietekst te houden waardoor zijn passies soms wat spanning ontberen. Defrancq blies echter de gewraakte uitwijdingen leven in met zijn meeslepende vertolking. Hij werd daarbij terzijde gestaan door de sonore bas van Jelle Draijer. Zijn ietwat barse stem-geluid paste bij Jezus als 'Herr unser Herrscher' in de eerste maten, zijn gesloten ogen op het finale moment maakten aan de andere kant diens sterfelijkheid aanschouwelijk.
 Het streven naar een uitvoering die in lijn is met intenties van de componist heeft al tot menig exces geleid. Daarvan was geen sprake bij het op authentieke instrumenten begeleidende Il Concerto Barocco. Orgel en luit gaven de evangelietekst de juiste accenten mee en in de aria's kreeg de partituur een integere lezing. Zelfs de moeizaam intonerende viola d'amores in de tenoraria 'Erwäge' konden met een beetje goede wil op de bloederige metafoor in de tekst teruggevoerd worden.
 Een groot compliment is op zijn plaats voor degene die dit solistenteam bij elkaar heeft weten te vinden. Geen zwakke plekken en zelfs twee zangers van buitengewone klasse. Ten eer-ste contratenor Patrick van Goethem. Zijn stem mist wellicht de kracht om een hele kerk te vullen, zeker in wat meer extraverte passages. Maar wat een emoties weet hij op te roepen! Het toch al aandachtige publiek was muisstil na de aria 'Es is vollbracht' waarin ook de gambasolo niet onvermeld mag blijven. Absolute hoogtepunten van de avond waren de beide aria's van sopraan Hilde Coppé. De vooraf geroemde akoestiek van de kerk kwam door haar stemgeluid volledig tot recht. Tot in het kleinste hoekje resoneerden de heldere klinkers van haar vloeiende lijnen.
Al met al een perfecte opmaat voor het paasfeest dat tijdens de volgende drie dagen met extra glans gevierd kon worden in de grote festivaltent. Een initiatief dat een vervolg verdient en de potentie heeft een vaste plek te veroveren op de volle Nederlandse passiekalender.